سایه ، سكوت ، سردی سرداب ، انتظار . گویا كسی دوباره شما را شنیده است
یك حس تلخ ، فلسفه ای كهنه ، دست تو روی قفس صدای پریدن كشیده است

داری تلاش می كنی از خاك بگذری ، باید به سمت نور بیایی ولی چرا ؟
ناباوری درون تو تكرار می شود ، شك ریشه های سادگیت را جویده است
 
هی دست می كشی به صداهای رهگذر شاید كسی به مرگ تو ایمان بیاورد
یا تكیه می كنی به كسی كه نبوده است باور نمی كنی كه تو را هم چریده است
 
توی خودت سراغ تباهی گرفته ای . شاید شروع حادثه های دوباره … نه
ساعت درست مثل همین لحظه بی خبر ، دستی خطوط منتشرت را گزیده است
 
وحشت ، اتاق ، سایه ، تو ، خون ، بستری كثیف ، هی درد می كشی و نفس دست و پا نزن
بس كن تمام شد شبح عاشقانه ها حالا گلوی عاطفه ات را بریده است
 
حالا رسیده ای به خودت سمت نو شدن در تو صدای مبهم یك حس تازه است
هرگز به لخته لخته شدن خو نمی كنی چشمت به فكر ثانیه های ندیده است
   
برگرد جاده فاجعه ی سرخ رفتن است  ، پرواز حس مضحك تلخی است هم قفس
دارد به خون و جیغ و كفن فكر می كند ، گرگی كه ذره ذره پرت را دریده است
  
وقتی چهار سمت به بن بست می رسد راهی بجز رها شدن از خود نمانده است
ها پشت پا بزن به تمام گذشته ها ، مثل كبوتری كه خودش را پریده است

... و من به هیات پیراهنی برای زنم
و سال‌هاست که در حال پیرتر شدنم

تمام البسه‌ی پشت شیشه معتقدند
که: بس که بی‌سروپایم، شبیه پیرهنم
□□
مرا- تو را به خدا!- یک نفر پسند کند
مرا که هدیه‌ی ناقابلی به یک بدنم!

شبی تو می‌رسی از پشت پنج‌شنبه‌ی بعد
نگاه می‌کنی از پشت ویترین به تنم:
- سلام! قیمت این چارخانه‌ها چند است؟
- سلام! چاره‌ی آن چاربوسه از دهنم!!!!

قبول می‌کنی و می‌روی اتاق پُرو
و توی آینه تنها: تو من تو من تو منم...

میان پیکر ما هفت دگمه فاصله است
و هفت ثانیه‌ی بعد، با تو می‌بدنم

شبانه می‌روی از ذهن جمعه‌ها، آن‌گاه
چگونه - خانم شلوار!- از تو دل بکنم؟
□□
«تو» رفت! نوبت این جالباسی پیر است
چقدر بی‌سرو پایم! چقدر مثل منم!

بهاران است،

گزنده، تلخ، مى نالى: بهارى نيست

صفاى قلب گل در بوستان ما...

تو مى گويى كه ديگر جُز نشان از امتداد انتظارى نيست

دهان گل اگر باز است، دردا چشم او بسته است!

بهاران است،

پريشان، سرد، پندارم بهارى نيست

تمام فصلها پائيز!

امّا، قلب سرخ و چَشم زرد جنگل پائيز هم زيباست

نشانى، از حيايى ريشه در اعماق

مى خندى و مى گريى و مى نالى:

حيا از قلب و چشم جنگل پائيز هم رفته است!

من همچنان به ياد تو هستم، غريب وار...   

ای ابر نيمه سوخته! ‌برقی بزن ببار!...

برقی بزن! بچرخ و سماعی دوباره کن!

اما ببار تيغ به چشمان روزگـــــــــار....

من همچنان که تو هستی هنوز هم

 سيراب از غرورم و سرشار از انتظار

ای باغبان عشق! بيا مثل قبل از اين

 در زخم های سينه من خنده ای بکار!

تا بنگريم خلوت صبحی دوباره را

 دستی بيار و پرده شب را بزن کنار!

مي‌خواهمت چنان كه شب خسته خواب را
مي‌جويمت چنان كه لب تشنه آب را

محو توام چنان كه ستاره به چشم صبح
يا شبنم سپيده‌دمان آفتاب را

بي‌تابم آنچنان كه درختان براي باد
يا كودكان خفته به گهواره تاب را

بايسته‌اي چنان كه تپيدن براي دل
يا آنچنانكه بال پريدن عقاب را

حتا اگر نباشي، مي‌آفرينمت
چونانكه التهاب بيابان سراب را

اي خواهشي كه خواستني تر ز پاسخي
با چون تو پرسشي چه نيازي جواب را

يك چراغ خاموش است ، يك چراغ روشن نيست !!
كوچه‌اي كه تاريك است جاي شعر گفتن نيست !

هر دو پوچ مي‌مانيم ، هر دو پوچ مي‌ميريم
من كه عاشق او بود ، او كه عاشق من نيست

مثل اشتباهي محض ، در تضاد با خويشيم
آدم آهني هستيم ،‌جنسمان از آهن نيست

مرد مثل دخترها ، گريه مي‌كند آرام
زن اگرچه بغض آلود فرض مي‌كند " زن " نيست

بي پناه و سرگردان ، در تمام اين ابيات
اتّفاق مي‌افتد ، شاعري كه اصلا نيست

باز شعر مي‌گويم ، گرچه خوب مي‌دانم
شعر فلسفه بازي‌ست جاي گريه كردن نيست !